ما که با درد آشنا وز خويشتن بيگانه ايم!
بهر خلق افسانه ميخوانيم و خود افسانه ايم!
گر چه صد پروانه را شمعيم از سوز درون!
صد هزاران شمع را از سوز جان پروانه ايم!
در ميان مردمان بيگانه بوديم از نخست!
تا زمان بر ما سر آيد همچنان بيگانه ايم!
ترک اين غافل نمائی کی کنيم ای عاقلان؟
شهر شهر غافلان است و نه ما ديوانه ايم!
در حق ما هر گروهی را گمان ديگر است!
کس ندانست اين که ما گنجيم يا ويرانه ايم!
